‪(ผลงานซีรีส์ของ NETFLIX)
‪(ความเดิมตอนที่แล้ว)
‪ค่ำคืนแห่งการเข่นฆ่าและทรยศหักหลัง
‪ที่ต้องนองเลือดในลอนดอน
‪และโตเกียว
‪ความทรงจำของการต่อสู้ ‪ได้แก่งแย่งจิตวิญาณของชายหนุ่ม...
‪และการเริ่มต้นใหม่...
‪ถูกตัดลงก่อนจะถึงเวลาของพวกเขา
‪การฉ้อโกงและหลอกลวง
‪อาชญากรรมและการลงโทษ
‪ถูกและผิด
‪เสียงปืนดังสนั่น
‪และเสียงคำราม ‪ของอนาคตพวกเขากำลังใกล้เข้ามา
‪มีถุงยางไหม
‪จริงสิ โอเค มี
‪ได้เลย รอนี่นะ
‪ทำตัวตามสบาย
‪- ไง ‪- ไง
‪เธอมาจากร้านกาแฟนี่
‪ทวิกกี้
‪ทิฟฟ์
‪- เกือบถูกละ ‪- ไม่ขนาดนั้นนะ
‪ร็อดนีย์ใช่ไหม
‪เธอเขียนว่า "แรนดี้" บนถ้วยคาปูชิโน่
‪บอกให้รู้ไง ที่รัก
‪ทำไมวันนี้แต่ตัวน้อยจัง
‪ก็วันศุกร์แต่งตัวสบายๆ
‪เธอกำลังจ้องฉัน
‪- มีปัญหาเหรอ ‪- เดี๋ยวก็รู้
‪- ไม่นึกว่าเธอจะเป็นแดร็กควีน ‪- ไม่ใช่
‪แล้วเป็นอะไร
‪นั่นตอบยากนะ
‪มาคนเดียวเหรอ
‪ใช่
‪น่าแปลกใจนะ
‪ฉันก็มาคนเดียว
‪ฉันต้องเมากว่านี้อีกเยอะเลย
‪ทุกคนออกไปได้แล้ว ‪เรากำลังเคลื่อนย้ายคนออกจากตึกนี้
‪- ช่วยเดินไปเรื่อยๆ ด้วยค่ะ ‪- เดินไปเรื่อยๆ ทางนี้ครับ
‪มีดราม่าแถวนี้แน่นอน ฉันสัมผัสเรื่องพวกนี้ได้
‪ทำไมถึงรู้
‪มีเสียงปืนหรือเห็นรถตำรวจเหรอ ‪เลยพูดแบบนั้น
‪ยัยนี่ อย่ามาอวดดีด้วยภาษาแม่กับฉันนะ
‪คงไม่มีใครพยายามระเบิดโซโหหรอกนะ
‪แช่งแม่ง มาเถอะ
‪ขอทางหน่อย
‪เวรเอ๊ย
‪ฉันโคตรเมายาเลย
‪ไม่น่าเล่นก่อนออกมา โง่จริงๆ
‪ที่สุดของความโง่เลย
‪แล้วยังเล่นอีกรอบด้วย
‪โง่ชะมัด
‪คุณพระช่วย
‪ทากิ
‪นั่นผู้ก่อการร้ายรึเปล่า
‪ฉันว่าเขาเป็นคนญี่ปุ่น
‪ก็ไม่ได้แปลว่าเขาไม่ใช่พวกไอซิสนะ
‪- ฉันรู้จักเขา ‪- ทากิ
‪เขาเป็นอาของฉันเอง
‪เคนโซ
‪เคนโซ คุณรอดมาได้
‪นึกว่าคุณตายในนั้นซะแล้ว
‪ใช่ ตอนนี้เธออยู่ข้างเราแล้ว
‪คิดว่านะ
‪- เธอบาดเจ็บ ‪- ฉันไม่เป็นไร
‪ใช่ หล่อนไม่เป็นไร
‪เรากำลังจะโดนหน่วยสวอตโจมตี ‪แต่หล่อนไม่เป็นไร
‪พาหล่อนกลับไปที่โรงแรม
‪- แล้วรอผมที่นั่น ‪- ยูโตะล่ะ
‪ฉันจะไปหาเขาเอง
‪- แล้วจะกลับมา ‪- โอเค
‪- เชื่อใจผม ‪- โอเค ได้ โอเคๆ
‪- เย็นเอาไว้ ‪- โอเค
‪โอเค...
‪(หน่วยดับเพลิงโตเกียว)
‪- ครับ ‪- ฟุคุฮาระยังมีชีวิตอยู่ไหม
‪ยังอยู่ครับ
‪นายบาดเจ็บรึเปล่า
‪- ไม่ครับ ‪- ไปเจอกันที่โรงพยาบาล
‪ครับ
‪เขาจะไม่อ้วกใช่ไหม
‪ไม่อ้วกหรอก
‪ถ้าอ้วกจะโดนค่าปรับนะ
‪ทุกอย่างจะต้องโอเค อายูโตะ
‪ทากิ
‪เหมือนนางฟ้าเลย
‪นี่อาตายแล้วเหรอ
‪ยังไม่ตาย ตอนนี้อยู่ในรถอูเบอร์
‪...เสียงระเบิดดังลั่นกลางใจโซโห
‪ตำรวจพยายามเข้าควบคุม
‪ในขณะที่ฝูงชนที่กำลังตกใจกลัววิ่งหาที่กำบัง
‪หลายคนตามหาเพื่อนและคนรัก
‪ที่สูญหายอย่างสุดความสามารถ
‪ตำรวจติดอาวุธเข้าไปยังสถานที่เกิดเหตุ ‪ในไม่กี่นาที บาร์และร้านอาหารที่มีคนแน่น...
‪(สายเข้า: ซาราห์)
‪ช่วยรอตรงนี้นะครับ
‪เป็นความผิดของสารวัตร
‪คุณจับคนของเขาไป
‪คุณรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้น
‪ฟุคุฮาระอาจเป็นคนชั่ว
‪อย่างน้อยเขาก็ช่วยรักษาความเป็นระเบียบ
‪หากเอนโดะ ชินยึดอำนาจ
‪เมืองนี้ต้องนองเลือดแน่
‪ใช่ ฉันรู้
‪เขาจะปลอดภัยที่นี่ใช่ไหมครับ
‪ฉันจะเฝ้าให้ก่อนเอง
‪พวกเราเจอเขาในตรอก ‪พวกเราไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนได้อีก
‪มีใครเห็นพวกเธอพาเขามาไหม
‪แค่คนขับ
‪ดูเหมือนกระสุนเฉียดไหล่เขาไป ‪แต่หน้าอกเขา...
‪เศษกระสุน
‪มีการระเบิด
‪การระเบิดเหรอ
‪ผมคิดว่าเป็นระเบิดมือ
‪ใช่อยู่แล้ว
‪เราต้องเอาเศษกระสุนออกจากตัวเขา
‪โอเค รอเดี๋ยว
‪พี่
‪ฉันอยู่นี่
‪โอเค ไม่ละ
‪(สายเข้า: ดอนนา)
‪บอกเธอว่าเดี๋ยวผมโทรกลับ
‪เคนโซจะโทรกลับ
‪เดี๋ยวๆ
‪ยูโตะยังมีชีวิตอยู่ไหม
‪มี
‪คุณรู้ใช่ไหมว่ากำลังทำอะไร
‪ไม่
‪มีเหตุก่อการร้ายในลอนดอน
‪ต้องเช็กว่าทากิโอเคไหม
‪เคนโซด้วย
‪ก็หมายถึงเคนโซด้วยค่ะ
‪รู้แล้วน่า
‪เขาหายใจแย่ลงทุกที
‪เราควรโทรตามหมอ
‪นี่เป็นที่ปลอดภัย
‪พี่...
‪ไปทำอะไรที่นั่น
‪ฉันไปเพื่อช่วยนายไงละ
‪ช่วยฉันเหรอ
‪แล้วดอนนาล่ะ
‪เธอปลอดภัย
‪อยู่กับวิกเกอร์ส
‪โอเค
‪นอนพักก่อน ไว้ค่อยคุยกัน
‪ตรงทางเดินนั่น...
‪ผู้ชายคนนั้น...
‪คงฆ่าฉัน
‪ขอโทษที่คุณต้องมาติดร่างแหนะ ซาราห์
‪ผมขอโทษ
‪คืนนี้มันเกิดอะไรขึ้น
‪คุณไม่ต้องเข้มแข็งหรอก
‪ไม่ต้องตอนนี้ ไม่ต้องกับฉัน ที่นี่
‪คุณไม่ต้องโอเคก็ได้
‪คุณเป็นแบบนั้นได้
‪(กำลังโทร: ดอนนา)
‪คืนนี้เธอไปทำอะไรที่นั่น
‪(เกิดระเบิดและการยิงปืนใจกลางลอนดอน)
‪เธอเอาความตายไปให้
‪ทุกคนในร้านนั้น แล้ว...
‪ยังไปทำอะไรที่นั่น
‪แผนฉันผิดพลาด
‪แย่จัง
‪เวร ฉันต้องเจอพ่อในสภาพนี้
‪พ่อนายเหรอ
‪ใช่ เธอเคยดูละครเรื่องโซปราโนส์ไหม
‪เขาคือคนที่ดูแล้วบ่นว่า
‪พวกเขาใช้เสียงประกอบฉากผิด ‪เวลาที่มีคนโดนซ้อมจนตาย
‪ฮาดีนี่
‪ใช่ พ่อฉันโคตรสนุกสนานเลย
‪ซึ่งเราจะได้ของจริงตอนที่เขามาที่นี่
‪มีไอ้พวกมาเฟียพิตต์สเบิร์กวิ่งไปมา
‪เป็นลูกชายอันธพาลมันไม่ง่ายเลยสินะ
‪แถมนายยังไม่เก่งเรื่องนี้ด้วย
‪เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฉัน
‪ฉันรู้ว่านายเป็นพวกยืนอยู่ในปั๊ม ‪คุยโม้ว่าจะจุดไม้ขีด
‪ขอแนะนำว่าอย่าดีกว่า
‪โดยเฉพาะตอนที่ฉันยืนข้างๆ นาย
‪ไม่เลย ตอนนี้เราทุกคนยืนอยู่ในปั๊มแล้ว
‪เธอ ฉัน แอบบ็อต
‪ยูโตะ
‪โดยเฉพาะยูโตะ
‪ถ้าเขายังไม่ตายนะ
‪งั้นก็อย่าโทร
‪เราทั้งหมดออกไปจากเรื่องนี้ได้
‪แค่นั้นเลยเหรอ
‪ใช่สิ
‪โชคดีคืนนี้เมียฉันไปข้างนอก
‪เธอไปดูละครเพลงเลมีเซราบล์ ‪รู้ไหมว่าตั๋วแพงแค่ไหน
‪เธอไปดูมาเป็นสิบรอบได้มั้ง
‪รู้ไหม
‪เธอบอกในโทรศัพท์ว่า ‪"ถ้าอยากจะโค่นเขา
‪ก็อาจไม่มีโอกาสดีกว่านี้แล้ว"
‪แต่เขามีคนอยู่ด้วย 15-20 คน
‪รวมเธอด้วย
‪ถูกไหม ประมาณ 20 คนได้ เพราะฉัน...
‪กำลังคิดกลับไปว่าเกิดอะไรขึ้น ‪และบอกไม่ได้จริงๆ ว่า
‪มันรู้สึกเหมือนเป็นเวลาที่ดีมาก
‪ไม่ใช่ตอนที่เขามีลูกน้องอยู่ด้วย 20 คน
‪และอย่างที่บอก หนึ่งในนั้นคือเธอ
‪พวกเขาดูเหมือนรอเราอยู่ด้วย
‪ฉะนั้น...
‪บางทีคำแนะนำของเธอไม่ได้ช่วยเท่าไรเลย
‪คือพวกนี้คือคำถามที่พ่อจะถามฉัน
‪ห่าเอ๊ย เคนโซไปไหน
‪มีอะไรให้ฉันใช้เช็ดขาไหม
‪ห้องน้ำอยู่ตรงทางเดิน
‪เขาต้องโคตรโกรธแน่ๆ
‪นี่โมริพูด กรุณาฝากข้อความ
‪รับสิๆ
‪รับสิ
‪เคนโซจะโทรกลับ
‪เดี๋ยวๆ
‪ยูโตะยังมีชีวิตอยู่ไหม
‪มี
‪ดื่มอีกไหม
‪- อยากดื่มอีกไหม ‪- ได้สิ
‪โอเค
‪ดื่มหน่อยคงช่วยได้
‪พระเจ้า
‪เขาเคยเก็บเหล้า ‪จอห์นนีวอล์กเกอร์ 21 ปีไว้ในโรงรถ...
‪พ่อฉัน
‪เขาเคยเข้าไปในนั้นวันคริสต์มาส ‪เวลาที่ครอบครัวทำให้เครียดเกิน
‪เขาเทเหล้าใส่แก้วกระดาษ
‪แล้วดื่มอยู่คนเดียว
‪นึกภาพออกไหมล่ะ
‪ดื่มวิสกี้ขวดละ 200 เหรียญด้วยแก้วกระดาษ
‪ปีหนึ่งพ่อชวนฉันออกไปด้วย
‪และเรา...
‪ก็แค่ดื่มจอห์นนีวอล์กเกอร์ 21 ปี ‪กลางอากาศหนาวจัด
‪ข้างรถเขา
‪และเขาไม่ได้พูดอะไรเลย เราแค่... ดื่มเหล้า
‪ฉันจำได้ว่าเห็นลมหายใจเขาในอากาศอยู่เลย
‪และฉันก็โคตร...
‪ซาบซึ้ง
‪แล้วเขาก็บอกว่า...
‪"แกจะไม่ได้ทำสิ่งที่อยากทำ
‪เพราะแกยังไม่เคย ‪ตัดสินใจอะไรดีๆ ในชีวิตได้สักอย่าง"
‪แต่รู้อะไรไหม...
‪(สายเข้า: เคนโซ)
‪ดอนนา
‪ข่าวพาดหัวเช้านี้...
‪การยิงต่อสู้กันระหว่างแก๊งอันธพาล ‪ในย่านโซโหของลอนดอน
‪ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 15 ราย ‪และคาดว่าจะเพิ่มขึ้น
‪ตำรวจยังไม่ยืนยันว่าการฆาตกรรมสองศพ
‪ในโรงแรมเวสต์เอ็นด์ช่วงดึก ‪เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์หรือไม่
‪ฉันต้องไปทำงาน
‪พวกเขาเรียกทุกคนเข้าไป
‪คุณจะบอกว่าอะไร
‪ฉันก็ไม่รู้
‪อย่าโกหกเพื่อผม
‪อย่าโกหกแบบในเพลงรึเปล่า
‪หา
‪ช่างเถอะ...
‪ฉันชอบเล่นมุกแป้กเวลาเครียดน่ะ
‪ฉันไม่รู้ว่าจะพูดอะไร
‪กำลังมีผู้คนล้มตาย เคนโซ
‪คุณมีหนึ่งข้อความ
‪นี่สารวัตรฮายาชิ ฟุคุฮาระถูกยิง
‪สถานการณ์ที่นี่กำลังแย่ลง
‪ตามหาน้องชายให้เจอเดี๋ยวนี้
‪อายูโตะจะโอเคไหมคะ
‪น่าจะโอเค
‪ซาราห์ให้พวกเราอยู่ที่นี่ได้เหรอคะ
‪ต้องเรียกว่า "คุณไวซ์แมน"
‪ก็เมื่อคืนพ่อเรียกเธอว่า "ซาราห์"
‪ตอนนี้พ่อเรียกเธอว่า "คุณไวซ์แมน"
‪พวกเราจะไม่อยู่ที่นี่
‪แค่รอให้อาของลูกอาการดีขึ้น
‪แล้วยังไงต่อ
‪ออกไปเที่ยวข้างนอกซะ
‪พระราชวังบักกิงแฮม
‪หอคอยลอนดอน...
‪ไปเป็นนักท่องเที่ยวหน่อยก็ดี
‪พ่อน่าจะโทรหาแม่นะ
‪ก็กำลังจะโทร
‪ทากิ
‪ขอบใจนะ
‪ที่พาเขากลับมา
‪จ่า
‪ชิกะ ทานิ
‪ดูเหมือนซามูไรถือดาบของเรา ‪จะอยู่ในการยิงต่อสู้ด้วย
‪จริงด้วย เอารูปพวกนี้ออกมา...
‪แจกจ่ายไปให้ทั่ว ผมอยากให้ทุกคนตามหาเขา
‪ถือว่ามีอาวุธและอันตรายด้วยไหม
‪ถือว่ามีอาวุธ
‪และโคตรอันตรายเลย บิลล์
‪นั่นเป็นคำแนะนำ...
‪ได้ยินว่านายช่วยชีวิตเจ้านายเราไว้
‪พวกนั้นมาด้วยกันเหรอ
‪- โรงพยาบาลไม่ปลอดภัย ‪- พวกเราคุ้มกันเขาอยู่
‪แน่ใจเหรอ
‪ถ้าเขาตาย นายจะทำยังไง
‪ก็ปล่อยคลื่นความหายนะและการทำลายล้าง
‪อย่างที่ยังไม่มีใครเคยเห็น
‪หวังว่าเขาจะรอดตายก็แล้วกัน
‪ใช่
‪(ฮายาชิ)
‪(กำลังโทร: สารวัตรฮายาชิ)
‪นี่สารวัตรฮายาชิครับ กรุณาฝากข้อความไว้
‪ผมชื่อสารวัตรฮายาชิ
‪ต้องขออภัย ภาษาอังกฤษของผมไม่ดี
‪ก็คงดีกว่าภาษาญี่ปุ่นของผม
‪ให้ผมช่วยอะไร
‪ผมเสียใจที่ต้องรายงานคุณว่า...
‪นักสืบของคุณถูกยิง
‪อะไรนะ
‪เกิดเหตุยิงต่อสู้
‪เขากำลังรักษาตัว
‪พระเจ้า
‪รอย ในการยิงสู้กันงั้นเหรอ
‪ผมเสียใจจริงๆ เราจะส่งรายงานฉบับเต็มให้
‪ครับ ผมจะรออ่าน
‪ทางเราเองก็เกิดเหตุยิงกัน
‪ครับ ผมเห็นข่าวแล้ว
‪คือว่า ผมขอ...
‪ผมขอส่งอะไรให้คุณดูได้ไหม
‪คุณรู้จักเขาไหม
‪ไม่ ขอโทษด้วย
‪ผมไม่รู้จักเขา
‪เพิ่งได้รับโทรศัพท์จากโตเกียว
‪รอยไปอยู่ในการยิงต่อสู้
‪แล้วโดนเข้ายิงที่ตูด
‪ถ้าเป็นอาทิตย์อื่น มันจะเป็นข่าวใหญ่
‪เขาโอเคไหมคะ
‪ก็คงนั่งไม่ได้ไปอีกสักพัก
‪คุณก็รู้ว่าเขาชอบทำแบบนั้นแค่ไหน
‪ผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมซาบุโร่
‪สังหารหมู่ในโซโห
‪หนึ่งในเจ้าหน้าที่ของเราถูกยิงที่โตเกียว ‪คุณเริ่มสงสัยใช่ไหมล่ะ
‪ผู้ชายคนนั้นที่พวกเขาส่งมา ‪แลกเปลี่ยนกับรอยชื่ออะไรนะ
‪นักเรียนของคุณน่ะ
‪นักสืบโมริ
‪ใช่ คนนั่นแหละ
‪เรียกเขาเข้ามาหน่อยได้ไหม
‪ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคารพพวกคนที่ตายไปหรอกนะ
‪แต่ฉันคงพลาดถ้าไม่ได้พูด
‪ว่าอาของเธอหล่อแซ่บมากเลย
‪คือให้เอาผ้าม่านมาพันตัวเขาไว้ ‪แล้วให้ชี้ไปที่ทารกเปลือย
‪เขาจะดูเหมือนภาพวาดยุคเรเนสซองส์เลย
‪เข้าใจที่ฉันพูดไหม ให้ตายสิ
‪คือฉันแบบ "คุณพระช่วย"
‪ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า ‪ทำไมทุกคนถึงได้วุ่นวายกับผู้ชายคนนี้
‪ก็อีกแหละ ด้วยความเคารพ ‪โทษทีนะ เธอเป็นห่วงเขา
‪ฉันเป็นห่วงทุกคน
‪มาทำให้เธอหายกังวลหน่อยดีไหม
‪อยากไปดูอะไรล่ะ เซาต์แบงค์ ‪จัตุรัสทราฟัลการ์หรือไฮด์ปาร์ค
‪เหยื่อสี่คนของแจ็ค เดอะริปเปอร์ ‪คือแคทเธอรีน เอ็ดโดวส์...
‪ "โสเภณีโชคร้ายอีกรายหนึ่ง"
‪...โสเภณีโชคร้ายอีกรายหนึ่ง
‪เธอถูกปาดคอ
‪และผ่าท้องออก
‪เป็นแผลยาว ไม่เรียบ
‪พระเจ้า
‪ศพเธอถูกพบที่นี่ ในจตุรัสไมเทอร์
‪ของลอนดอน
‪คุณ ฉันเป็นห่วงอยู่นะ
‪ทุกอย่างที่นั่นเป็นยังไงบ้าง
‪พ่อล่ะ
‪อ่อนแอลง
‪คุณหมออยู่ที่นี่ แต่เธออยู่ทั้งคืนไม่ได้
‪ทางนั้นโอเคไหม
‪ฉันเห็นข่าวยิงกัน...
‪ใช่
‪ทุกคนสบายดี
‪ทากิล่ะ
‪ลูกโอเค
‪พ่อจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน
‪อาจจะอยู่ได้อีกสองสามวัน...
‪ถ้าท่านรู้ว่าคุณกำลังจะกลับบ้าน
‪คุณ...
‪กำลังจะกลับบ้านใช่ไหม
‪ตอนนี้มันยาก แต่ผม...
‪ถ้าคุณไม่ได้จะกลับบ้านจริงๆ...
‪ฉันก็ขอให้ท่านทนอยู่ต่อไม่ได้หรอกนะ
‪ท่านกำลังทรมาน
‪ผมรู้แต่...
‪ท่านเป็นพ่อคุณนะ
‪ผมรู้
‪งั้น...
‪ฉันจะไม่บอกท่านว่าคุณกำลังจะกลับ
‪ไม่ต้อง
‪เขาเป็นยังไงบ้าง
‪กำลังหลับ
‪เขาถูกระบุตัวตนได้จากภาพในวิดีโอ
‪พวกเขากำลังตามหาเขา
‪พวกเขาจะหาเจอ
‪คือพวกเขาอาจไม่ได้คาดว่าจะเจอที่นี่นะ แต่...
‪ไม่เป็นไร
‪เป็นสิ
‪หัวหน้าฉันต้องการให้คุณเข้าไปเจอเขา
‪ทำไม
‪มีการยิงกันในโตเกียว ‪ตำรวจอังกฤษได้รับบาดเจ็บ
‪ฉันอยากดื่ม
‪อยากดื่มไหม
‪ผมอยากดื่ม
‪งั้นก็ไปดื่มกัน
‪ไปเถอะ
‪อาทิตย์นี้งานยุ่งนะว่าไหม
‪ฟังนะ ฉันจะพูดแบบนี้
‪เราล้ำเส้นเกินไป ณ จุดใดจุดหนึ่ง
‪และฉันไม่แน่ใจว่า
‪เรามาถึงจุดๆ นี้ที่
‪มียากูซ่านอนรักษาตัวอยู่ในห้องนอนฉันได้ยังไง
‪มีคนตายมากมาย
‪และคุณกับน้องชายคุณก็มีส่วนเกี่ยวข้อง
‪และฉันกำลังพยายามมองหาทุกวิถีทาง
‪ที่จะทำให้ตัวเองสบายใจ
‪ผมทำให้คุณตกที่นั่งลำบาก
‪ที่จริง มันก็ไม่ได้ลำบาก
‪ฉันก็แค่ส่งตัวคุณให้ตำรวจ
‪งั้น นั่นก็เป็นสิ่งที่คุณควรทำ
‪นั่นก็เป็นสิ่งที่ฉันควรทำ
‪นี่ค่ะ
‪ลูกสาวคุณฉลาดมากเลยนะ
‪เธอเป็นคนที่...
‪แน่วแน่มาก
‪แม่ผมเคยพูดไว้แบบนี้ แต่ผมไม่รู้จะแปลยังไง
‪"มันเป็นการเดินอันยาวนาน ‪รอบสวนแห่งความภูมิใจของฉัน"
‪เธอเคยพูดถึงยูโตะแบบนั้น
‪ไม่ใช่คุณเหรอ
‪ไม่ใช่
‪แล้วคุณบอกกับทากิแบบนั้นรึเปล่า
‪ไม่ คิดว่าไม่
‪ลูกสาวอยากได้ยินเรื่องนั้นจากพ่อนะ
‪แล้วพ่อคุณพูดกับคุณยังไง
‪พระเจ้า พ่อฉันเหรอ
‪เขาพูดไม่หยุดเลยละ
‪เป็นพวกชอบกอด
‪ฉันเคยทำให้เขาร้องไห้ด้วยการเดี่ยวเปียโน
‪ค่ะ
‪พ่อเป็นคนน่ารัก
‪นั่นคือ...
‪ตอนแม่ฉันทิ้งพ่อไป ฉันก็แค่คิดว่า
‪"พ่อทั้งสุภาพและใจดี
‪แม่ทำร้ายพ่อขนาดนั้นได้ยังไง
‪ผู้ชายคนนี้ที่คงจะยอมทำทุกอย่างเพื่อเรา"
‪ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว
‪แม่หมดรัก
‪จะให้ทำยังไงได้
‪คุณเสแสร้งเรื่องนั้นไม่ได้
‪ไม่ได้เหรอ
‪ไม่ได้สิ
‪ไม่ได้
‪การพยายามอยู่กับคนที่คุณไม่ได้รักแล้ว
‪มันหลอกลวงกันพอๆ กับการนอกใจ
‪ผมพบภรรยาที่ร้านแห่งหนึ่ง
‪เธอเคยทำงานที่นั่น
‪เธอเอาของวางใส่ชั้น
‪ผมก็มองเธอ...
‪เอาทุกอย่างออกมา
‪มันเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก เหมือนศิลปะ
‪เธอทำเหมือนมันเป็นการวาดภาพ
‪คุณก็เลยเดินเข้าไปเริ่มคุยกับเธอใช่ไหม
‪ไม่ใช่
‪ตอนแรกก็เขินเกินไป
‪ใช้เวลาหลายอาทิตย์กว่าจะไปคุยได้
‪แล้วคุณพูดว่าอะไร
‪ครั้งแรกน่ะเหรอ
‪ผมจำได้ผมพูดว่า...
‪"อรุณสวัสดิ์ครับ
‪วันนี้อากาศแจ่มใสนะครับ"
‪ก็ดีนี่
‪แล้วเธอว่ายังไง
‪เธอตอบ "ค่ะ...
‪แต่พรุ่งนี้ฝนจะตก"
‪เดตแรกคุณไปที่ไหน
‪เล่ามาเถอะ
‪เขาพาสาวไปเดตกันที่ไหนในโตเกียว
‪ร้านอาหารดีๆ
‪ดีแค่ไหน
‪ดีเท่างบที่ผมมี
‪และผมก็เดินไปส่งเธอที่บ้าน
‪แล้วคุณโทรหาเธอไหม
‪ไม่ได้โทรในทันที
‪คุณรอนานแค่ไหน
‪- สองวัน ‪- ว้าว
‪งั้นคุณก็ไม่ได้เล่นตัวเลย
‪ผมอยากโทรหาเธอก่อนถึงบ้านด้วยซ้ำ
‪รอนานขนาดนั้นมันทรมานกันชัดๆ
‪ถ้าเธอลืมผมล่ะ
‪ภายในสองวันหลังจากเดตกันน่ะเหรอ
‪ใช่
‪ฉันไม่คิดว่าเธอจะลืมคุณหรอก
‪เรื่องทั้งหมดมันโรแมนติกมาก
‪ใช่ โรแมนติกสักพักใหญ่เลยแหละ
‪แล้วยังไง...
‪แล้วมันก็ผ่านไปหลายปี
‪หนุ่มสาวสองคน ‪ที่พบกันในร้านแห่งนั้นได้หายไปแล้ว
‪และเหลือแค่...
‪คนแก่สองคนในบ้านของพวกเขา
‪ขอโทษครับ มัน...
‪ไม่ค่ะ ไม่เป็นไรเลย
‪ฉันก็เคยคบใครคนหนึ่ง
‪และมัน...
‪คุณพูดถูก
‪มันเคยดี
‪คุณมีที่...
‪คุณมีแผลเป็นบ้างไหม
‪แผลเป็นเหรอ
‪ใช่
‪อืม...
‪แผลมีดบาด
‪จากชายที่ผมเคยจับกุม
‪อูย
‪- คุณถามทำไม ‪- ไม่รู้สิ
‪ฉันชอบหาเรื่องพูดเวลาที่มันเงียบน่ะ
‪ความเงียบทำให้คุณอึดอัดเหรอ
‪นิดหน่อย
‪ผู้คนมักคิดว่าเวลาที่ไม่ได้พูดอะไร
‪พวกเขาก็จะไม่พูดอะไร
‪แต่มันไม่ใช่เลย
‪ฉันว่าฉันคงเงียบได้ประมาณ 20 วินาที
‪นี่จะทดสอบฉันเหรอ
‪โอเค
‪เริ่มได้
‪คุณทำได้
‪ตอนนี้พูดได้แล้ว
‪บ้านของร็อดนีย์
‪ยากที่จะเชื่อแต่ทั้งหมดนี่...
‪คือบ้านฉัน
‪เดี๋ยวให้เด็กมายกกระเป๋าไปตึกฝั่งตะวันออกนะ
‪แม่บ้านจะมาทำความสะอาดตอนเที่ยง
‪อยากคุยไหม
‪เรื่องพ่อกับลุงของเธอน่ะ
‪ไม่อยาก
‪ได้สิ เอาเป็นว่าไม่ต้องสนใจ
‪ที่ครอบครัวของเธอต้องเจอเรื่องเฉียดตาย
‪ในทรอคาดีโรเมื่อคืน
‪ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครเหรอ
‪หา
‪เมื่อคืน ฉันนึกว่าเธอเป็นเพื่อนนาย
‪คนที่เต้นอยู่น่ะ
‪ถามจริง นั่นคือเรื่องที่เธอกำลังคิดอยู่เหรอ
‪ผมสีน้ำตาลและหน้ามีกระ
‪ทากิ
‪เป็นไปได้ไหมที่เธอจะเป็นอะไรที่ ‪สังคมสุภาพเขาเรียกกันว่า...
‪เกย์-เลสเบี้ยน-โฮโมเซ็กชวล
‪ไม่
‪มันเป็นคำถามเชิงโวหาร
‪ฉันบอกได้ตั้งแต่แรกเจอว่า ‪เธอเป็นเลสเบี้ยนตัวน้อย
‪ฉันแค่ถามว่าเธอเป็นใคร
‪ใช่สิ เพราะพวกเธออยากจับก้นกัน
‪หรืออะไรก็ตามที่พวกเธอทำ
‪เงียบไปเลย
‪เธอชื่อแอนนี่
‪อยากโทรหาหล่อนไหม
‪- ไม่ ‪- ฉันกำลังโทร
‪น่าจะไม่อยู่บ้าน ไม่เหมือนเธอหรอก
‪- นี่... ‪- อย่าๆๆ
‪เย็นไว้ อีนี่
‪หล่อนแวะมาดูดปุ๊นที่นี่ประจำ
‪ฉันจะไม่บอกอะไรหรอก
‪ในแบบของฉัน
‪ดีมาก
‪ไง สบายดีไหม
‪ฉันกับเพื่อนอยากเมาปุ๊นกันหน่อย
‪ทากิ
‪เธออยู่ที่นั่นเมื่อคืน
‪ใช่ คนนั้นแหละ
‪โอเค เจ๋งเลย
‪บาย
‪ "หา สาวญี่ปุ่นน่ารักคนนั้นน่ะเหรอ"
‪หล่อนพูดนะ ไม่ใช่ฉัน
‪ฉันนึกว่าเธอเป็นคนเกาหลี
‪เธออยู่ไม่ไกล กำลังจะแวะมา
‪อย่าพูดว่าฉันไม่เคยทำอะไรให้เธอนะ
‪ห้องน้ำอยู่ไหน
‪ตรงทางเดิน อยู่ด้านขวา
‪แต่ชักโครกเสียอยู่
‪ฉะนั้นถ้าอยากอึ
‪ให้ลงไปเข้าในผับข้างๆ
‪ด้วยความยินดี
‪(ทากิ: หนูค้างที่แฟลตของร็อดนีย์ได้ไหม)
‪(พ่อ: แค่ครั้งนี้นะ)
‪ขอโทษที่เราแย่งห้องนอนคุณ
‪ไม่เป็นไร
‪ในครอบครัวฉัน
‪คนที่มีแผลเศษกระสุนจะได้นอนบนเตียง
‪ทำมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
‪ฉันไปนอนโซฟาได้
‪ไม่ตลอดไปหรอก
‪ราตรีสวัสดิ์ เคนโซ
‪ราตรีสวัสดิ์ ซาราห์
‪ดูซิใครมา
‪มาเร็วกว่าที่ใครๆ จะนึกได้
‪ไง
‪ทากิใช่ไหม
‪มานั่งสิ
‪เตรียมม้วนปุ๊นได้แล้ว
‪ไง
‪เยี่ยมไปเลย
‪ขอฉันจูบเธอได้ไหม
‪ได้
‪โอเค ฉันอาจจะจูบนะ
‪เธอกำลังจ้องอยู่นะ
‪มีปัญหาเหรอ
‪หล่อนไปเมื่อไร
‪สาย
‪แล้วพวกเธอได้...
‪ไม่ จะทำตอนนายอยู่ในห้องได้ไง
‪เชื่อเถอะ ฉันไม่สนใจดูเรื่องชั่วร้ายนั่นหรอก
‪ฉันจะซักผ้าปูที่นอนเผื่อไว้
‪โอ๊ย
‪ทำอะไรน่ะ
‪เร
‪คุยกับพ่อคุณหน่อย
‪ใกล้ถึงเวลาแล้ว
‪ขอสายเขาหน่อย
‪คุณพ่อคะ
‪คุณพ่อค่ะ
‪พ่อ
‪ฉันได้ยิน
‪ผมเอง
‪ฉันได้ยิน
‪อยู่ที่ไหน
‪ผมอยู่ไม่ไกล
‪ผมอยู่ไม่ไกล ไม่เป็นไรนะครับ
‪ยูโตะ
‪ฉัน...
‪กลัว
‪ยูโตะ
‪ไม่เป็นไรครับ พ่อ
‪ไม่เป็นไร
‪ทำไมแกถึงไม่อยู่ที่นี่
‪ผม...
‪ขอโทษครับ
‪แก...
‪ทิ้งพวกเราไป
‪ไม่ ผมไม่ได้ทิ้ง
‪ผมกำลังกลับ
‪ฉันกลัว
‪ยูโตะ
‪ผมกำลังกลับบ้าน
‪ทนหน่อยนะครับ พ่อ
‪พ่อ
‪พ่อครับ
‪ต้องให้ยาคุณพ่อเยอะมาก
‪ท่านถึงไม่ต้องทรมาน
‪ผมขอโทษ
‪เข้มแข็งไว้นะ
‪ผมขอโทษ
‪(เข้มแข็งไว้)
‪(แม่: พ่อแกตายแล้วนะ)
‪(แม่: ตอนนี้สงบมาก)
‪(แม่: พวกเราทุกคนเศร้ามาก)
‪(เคนโซ: ยูโตะยังไม่ตาย ผมเจอเขาที่นี่)
‪(แม่: พาเขากลับบ้าน)
‪- คุณเป็นใคร ‪- คุณเป็นใคร
‪ผมมาหาซาราห์
‪เธอไปทำงาน
‪ผมอยากคุยกับเธอ
‪ก็ได้
‪- ฟังนะ ผมไม่ได้เป็นคนทำกระจกแตก ‪- โอเค
‪เธอคิดว่าเป็นผม แต่มันไม่ใช่
‪- โอเค ‪- โอเค
‪ฟังนะ ถ้าเธอ... อยากติดต่อกับผม ‪ผมอยู่บ้านแม่
‪ช่วยบอกเธอด้วยได้ไหม ขอบคุณ
‪- โอเค ‪- โอเค
‪นั่นใคร
‪นายลุกจากเตียงมาทำไม
‪นายไม่มีน้ำให้ฉันกิน
‪พ่อตายแล้ว
‪แม่โอเคไหม
‪อย่ามาแกล้งทำเป็นสนใจหน่อยเลย
‪เมื่อไร
‪ตอนนี้
‪ฉันเพิ่งคุยกับพ่อ
‪ทำไมพี่ไม่เรียกผม
‪เพราะพ่อจะคุยกับฉัน
‪พ่อพูดว่าอะไร
‪พ่อถามว่านายหายหัวไปอยู่ไหน
‪ฉันตั้งใจจะกลับไปหาพวกเขาสักวัน
‪หุบปากไปเลย ไอ้เด็กงี่เง่า
‪เราไม่ได้อยู่กับพ่อตอนที่เขาตาย
‪ก็เพราะนาย
‪เราคลาดกับพ่อ
‪ทากิก็คลาดกับพ่อ
‪แล้วยัง...
‪เขายังถามถึงนาย
‪มีคนตายไปกี่คนแล้ว
‪ในโตเกียว ในลอนดอน
‪เพราะนาย
‪ซาราห์กำลังเสี่ยงทุกอย่าง
‪ดอนนาก็ตายแล้ว
‪อะไรนะ
‪เธอกำลังรอฉัน
‪อยู่กับวิกเกอร์ส
‪แต่ฉันอยู่กับนาย
‪พ่อเราเพิ่งตายโดยไม่มีลูกชาย...
‪เพราะฉันอยู่ที่นี่กับนาย
‪ไม่มีใครขอให้นายมาที่นี่
‪ไอ้พวกยากูซ่าทำให้ฉันต้องมา
‪ก็ไม่มีใครขอให้อยู่นี่
‪ใช่ นายพูดถูก
‪และตอนนี้นายก็แข็งแรงพอที่จะลุกจากเตียงได้
‪ฉันจะจับกุมนาย
‪นี่คือการจับกุมฉันเหรอ
‪ใช่
‪พี่ไม่ใช่ตำรวจที่นี่
‪พี่จับใครไม่ได้
‪งั้นเหรอ คอยดูแล้วกัน
‪พี่มาถึงที่นี่
‪แต่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ...
‪ว่าจะทำยังไงเมื่อจับฉันแล้ว
‪ไม่สิ...
‪พี่โทรศัพท์
‪นั่นคือสิ่งที่พี่ทำ
‪โทรหาฟุคุฮาระหรือไม่ก็สารวัตร
‪พี่บอกพวกเขาว่าได้ตัวฉันแล้ว
‪ภายใน 24 ชั่วโมง
‪ก็จะมีเครื่องบินส่วนตัว ‪รออยู่ในลานบินที่ไหนสักแห่ง
‪มีคนของฟุคุฮาระอยู่บนเครื่อง
‪พี่ก็ส่งตัวฉันให้พวกนั้น...
‪และพวกนั้นโบกมือลา
‪เพราะมันไม่มีที่นั่ง
‪สำหรับพี่บนเครื่องบินลำนั้น
‪ต้องต่อเครื่องอีกสองสามลำ...
‪หรืออาจจะต่อเรือ ฉันก็ไม่รู้...
‪แต่ในอีกไม่กี่วัน เมื่อฉันไปถึงญี่ปุ่น
‪ถูกเอาตัวไปพบกับกรรมการยากูซ่า
‪ภายในหนึ่งชั่วโมงเมื่อฉันกลับประเทศ
‪ฉันจะไปอยู่ในโกดังที่ไหนสักแห่ง...
‪โดนซ้อม
‪พวกนั้นคงหักกระดูก
‪ควักลูกตา
‪ไม่นานหลังจากนั้น ฉันก็จะถูกเอาตัวไป ‪ให้พวกหัวหน้าตระกูลยากูซ่า
‪ฟุคุฮาระเอาตัวฉันให้เอนโดะ ชิน
‪และบอกให้เขาล้างแค้นที่ฉันฆ่าหลานชายเขา
‪เอนโดะ ชินปาดคอฉัน
‪โดยไม่คำนึงความจริงที่ว่า...
‪เขารู้ทุกอย่างอยู่แล้ว
‪ร่างฉันถูกโยนเข้าไปในกองขยะ...
‪และทุกคนก็กลับบ้าน
‪กลับไปทำตามสัญญาสงบศึก สงครามจบลง
‪เสร็จงาน
‪เฉพาะในตอนนี้
‪นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
‪พี่ไม่ได้โง่ พี่รู้เรื่องนั้น
‪เด็กผู้ชาย
‪หรือเด็กผู้หญิง
‪ดูไม่ออกเหรอ
‪ทารกก็ดูเหมือนกันทุกคน
‪เขาเป็นหลานชายพี่
‪โซระ
‪เขาอยู่ที่ไหน
‪อยู่ที่เซฟเฮาส์ของฟุคุฮาระ ‪กับแม่ของเขา เออิโกะ
‪ลูกชายนายเป็นหลานชายของฟุคุฮาระงั้นเหรอ
‪เขาพรากลูกไปจากผม
‪ผมจึงตัดสินใจจะพรากทุกอย่างไปจากเขา
‪เอนโดะ ชินมีส่วนด้วยเหรอ
‪เขาจะทำลายข้อตกลงได้ ต้องมีสาเหตุเท่านั้น
‪เขาก็เลยยินดีให้นาย...
‪ฆ่าซาบุโร่
‪ไม่ว่าจะยังไงทุกคนก็ต้องชดใช้กับเรื่องนี้ ใช่ไหม
‪ทำไมถึงไม่โทรหาฉัน
‪ฉันอาจช่วยนายได้
‪อายูโตะ
‪ตื่นแล้วเหรอ
‪ทากิ
‪ขอโทษที่ต้องมาเจออาในสภาพนี้
‪อาทำให้หนูกลัว
‪เธอช่วยชีวิตอาไว้
‪ทากิ
‪พ่อมีข่าวร้ายจากที่บ้านมาบอก
‪โทษที...
‪ทากิ นั่งลง
‪- สารวัตร ‪- โมริ
‪ผมไม่ได้รับสายคุณ
‪มีอะไรคืบหน้าไหม
‪ไม่มีครับ
‪ผมได้ยินว่าเกิดเรื่องขึ้นในลอนดอน
‪ผมกังวลว่าคุณจะไปมีส่วนเกี่ยวข้อง
‪ไม่มีครับ
‪โล่งอกไปที
‪แต่ยังหาน้องชายไม่เจออีกเหรอ
‪นักสืบโมริ
‪ยังครับ
‪ผมขอโทษด้วย
‪ยังไม่มีวี่แววเลย
‪แย่หน่อยนะ
‪ยังจำได้ใช่ไหมว่าต้องเดิมพันด้วยอะไร
‪จำได้ครับ
‪แล้วค่อยคุยกัน
‪(ตำรวจ)
‪ฉันไม่แน่ใจว่าคุณยังอยู่ที่นี่
‪กังวลว่าคุณคงไปแล้ว
‪ผมยังอยู่
‪ดีค่ะ
‪กำลังคิดอยู่ว่าคุณจะโทรหาฉันไหม
‪สวัสดีครับ พี่สะใภ้
‪ฉันเอาป้ายวิญญาณเธอลงมาได้แล้วใช่ไหม
‪เพราะดูเหมือนเธอจะยังไม่ตาย
‪ยังไงก็ได้
‪เสียใจด้วยเรื่องคุณพ่อ
‪ขอบคุณครับ
‪สบายดีไหม
‪ไม่
‪ผมอยากให้พี่ช่วยอะไรหน่อย
‪เรื่องอะไร
‪ภารกิจช่วยชีวิต
‪ช่วยชีวิตใคร
‪หลานชาย...
‪ของพี่
‪คำบรรยายโดย กฤตญา โมลีโรจน์ธนกุล